Bobin(L) ve Kondansatör (C) devresi  BİR REZONANS DEVRESİ olarak adlandırılmaktadır. Buna basitçe bir osilatör devresi deniyor. Kondansatörün değerine ve bobinin sarım sayısına, çapına, iletken kalınlığına bağlı olarak devrenin salınım frekansı belirleniyor. Bu elektromanyetik bir salınım üreten devredir. Bobinden bir anten çıkartılabilir. Antenden sinyaller yayılır. Alıcı ve verici sistemlerde temel prensipte  aynı  osilatör devreleri kullanılır.  Bu devrelerin birisi dalga üretecidir. Diğer alıcı osilatörde  vericinin rezonans frekanslarına kendini ayarlayarak  çok zayıf akımlar oluşturarak aynı şekilde tireşir.. bu elektrik sinyalleri (oslatör salınımı) alıcıda  transistörler yardımı ile güçlendirilerek hoparlöre yada bir tür mors alfabesini alan elektromıknatısa verilerek  bu sayede ses yada mors kodlaması alınabilir.  Aslında alıcıdaki hoparlör  vericideki  yayın frekansını etkileyen (değiştiren/kodlayan/fm modülasyon) anahtarlama  sisteminin (yada mikrofonun)  bir benzeridir. Basit bir radyo vericisinde  sistemin  yani L ve C elemanlarının bir salınım frekansı var.  Mikron sayesinde yada bir tür anahtarlama palsleri sayesinde  bir fm modülasyon (sinyal frekansı değişimleri) yapılmaktadır. Telsiz telgraftaki  elle  basılıp çekilen anahtar  sistemide bir çeşit sinyal kodalayıcı mikrofon vazifesi görevi görmektedir. Ses sinyalleri yerine  aralıklı darbeler/vuruşları karşı tarafa göndermektedir. Elektomanyetik dalgaların genliğine (am)  yada frekansına (fm) etki edecek şekilde mikrofon sistemini  osilatör sistemine dahil ediyoruz. Osilatör devresi ile birleştiriyoruz. Sonuçta alıcadada vericidede benzer bir osilatör sistemi var. Alıcıdaki hoparlör  verici sistemdeki mikrofon'a karşılık gelmektedir. Bu telsiz telgraftaki iki taratfa bulunan elektromıknatıssal  anahtar sistemlerine benzetilebilir. Rezonans  frekansları sayesinde  alıcı osilatöre bağlı elektromıknatıs aynen verici osliatöre bağlı elektromıknatısın açılıp kapanma sekansını kopyalar (kendi içinde taklit eder). Bu durum bir bardağı titreştirirken diğer yerdeki bir başka bardağında oluşan yayılan ses dalgaları etkisi ile rezonansa gelip aynı şekilde titreşmesine benzetilebilir.

 

However the days of “spark gap” transmitters and “coherer” receivers are long gone, and with the advent of the radio Valve, it became possible to transmit energy on a single radio frequency, rather than as a continuous spectrum of on and off noise. This allowed the transmit energy to be concentrated into one narrow channel rather than spread out all over the show. It also allowed more sensitive receivers to be constructed, and more importantly, selectivity, or the ability to differentiate between signals on different frequencies, became possible.  The first transmitters and receivers used Amplitude Modulation (AM) to convey messages, and for the first time actual voice and music communication became possible. In addition, the technology was now within the reach of the consumer, and the golden years of Broadcast radio began.

 

Below is a schematic diagram of Hertz's transmitter. You can see that he used a Ruhmkorff coil to induce a huge voltage across the spark-gap in the antenna.

 

 

You see, below, the setup for detecting Hertzian waves.

 

The graph shown in the figure below shows the relationship between the magnetic (H) field and the electric (E) field plotted against time. Note that the two fields are 90 degrees out of phase with each other in time. It is also true that the two fields around the antenna are displaced 90 degrees from each other in space. The H field exists in a plane perpendicular to the antenna. Its field lines circle the axis of the antenna. The E field exists in a plane parallel with the antenna. Its field lines arc along the length of the antenna.

Electromagnetic Waves

Heinrich Hertz (1857-1894), a German science student, was encouraged by his teacher, Hermann Helmholtz, to pursue his explorations of electromagnetism. While it had been known for some time that electric current produces magnetism, in 1887 Hertz demonstrated that magnetism travels through the air in the form of electromagnetic waves, thus providing concrete evidence of Maxwell's equations. Hertz sent a spark between two charged rods. Across the room, another spark was induced between two charged rods, demonstrating that electrical current causes electromagnetic waves to propagate, which in turn can induce electrical current elsewhere.

  

Hertz carried out his experiment with an oscillator, a variation on the spark gap transmitter. Once again, the two plates of a battery are connected to the oppositely charged plates of a capacitor. With the plates farther apart and without the secondary coil, there is much less capacitance in the plates, causing the frequency of the oscillations between the plates to be much higher since electrons didn't have time to collect in either plate. Modifications to this basic design allowed the distance between the capacitor plates to be adjusted, which allowed the frequency of its oscillation to be changed. With the plates separated and with the absence of the magnetic field from the secondary coil, the electromagnetic waves from the sparks were not "muffled" and thus had a greater tendency to travel away from the spark gaps.

In a crude form, Hertz's demonstration of electromagnetic waves transmission constituted the first radio broadcast.

 

 

A spark-gap radio transmitter
  Figure  : r
 Figure r shows a primitive type of radio transmitter, called a spark gap transmitter, used to send Morse code around the turn of the twentieth century. The high voltage source, V, is typically about 10,000 volts. When the telegraph switch, S, is closed, the RC circuit on the left starts charging up. An increasing voltage difference develops between the electrodes of the spark gap, G. When this voltage difference gets large enough, the electric field in the air between the electrodes causes a spark, partially discharging the RC circuit, but charging the LC circuit on the right. The LC circuit then oscillates at its resonant frequency (typically about 1 MHz), but the energy of these oscillations is rapidly radiated away by the antenna, A, which sends out radio waves.

 

In his experiments, Hertz first employed a pair of one meter wires with a spark gap in the center connected to an induction coil. The large spheres at the ends were used to adjust the capacity of the circuit for resonance.  

 

At Karlsruhe in Berlin, Hertz conducted his landmark experiments in radio transmission. After countless preliminary experiments, Hertz constructed a high-voltage transmitter circuit that included two metal spheres separated by I to 2 cm. They were positioned at the focal point of a large metal parabolic mirror. Electrical power came from o bank of wet cell batteries and an induction coil 52 cm high by 20 cm in diameter. Relay contacts provided the make-and-break cycle to generate high voltage from the coil. The rapidly oscillating ac current produced sparks that jumped the gap between the metal spheres. His receiver was a 70 cm diameter loop of wire with smaller metal spheres separated by about 3 mm at the ends. It was a forerunner of the dipole antenna. Hertz placed the receiver at different parts of a darkened room, typically 20 meters from the transmitter. High-voltage sparking at the transmitter induced weak sparks to jump the gap at the receiver. With this oscillator, Hertz solved two problems.  First, he was timing Maxwell's waves;he had demonstrated, in the concrete, what Maxwell had only theorized that the velocity of radio waves was equal to the velocity of light.  Second, he solved how to make the electric and magnetic fields detach themselves from wires and go free as Maxwell's waves.
In 1886, Hertz sent and received energy through space, something never done before. He conducted a series of complex experiments showing that electrical signals were energy waves, just like light. He focused the waves with different devices and calculated their lengths. He developed efficient antennas and discovered that short waves are better for information transmission than longer ones, thus establishing the foundation for modern electronic communication. His work resulted in the first long-distance radio communication with Hertzian waves, as they were called.
 
His name is now given to the unit of frequency - one cycle per second - (Hertz) and is abbreviated Hz. This replaced the use of cycles per second for the unit of frequency in the late 1960's.


Genel Kültür ve İcatlar Ansiklopedisinde sizlereTelgraf Nedir Kısaca Telgrafın İcadı ve Tarihçesi Hakkında Bilgi

Telgraf, iki merkez arasında, kararlaştırılmış işaretlerin yardımıyla yazılı haberlerin veya vesikaların mesaj ile iletilmesini sağlayan bir telekomünikasyon düzenidir.

Elektrikli telgraflar, bir verici, bir alıcı ve ikisi arasına çekilmiş elektrik hattından alana gelir. Vericiye maniple denir. Maniple, telgraf ağındaki elektrik akımını açıp kapayan anahtarlardır. Manipleye basınca devre bitirir ve telgraf ağından akım geçer.

soru-cevaplar

Karşı tarafta ise alıcılar vardır. Alıcılar, elektro mıknatıs makaralardan yapılmışlardır. Elektro mıknatısın karşısında ileri geri hareket edebilen madeni bir çubuk vardır. Bu çubuk elektro mıknatıstan akım geçtiği vakit hareket eder. Çubuğun ucundaki mürekkepli kalem bir kâğıt şerit üzerine nokta (.) veya çizgi (–) şeklinde şekiller çizer.

Sesle çalışan alıcılar da vardır. Bunlar kâğıt bir şeride yazı yazmak yerine, sert bir cisme vurarak tıkırtı çıkarırlar. Deneyimli telgraf operatörleri, bu tıkırtıları dinleyerek iletisi çözerler. Burada kısa tıkırtı nokta (.), uzun tıkırtı çizgi (–) manasına gelmektedir.

Claude Chappe, 1792 senesinde telgraf isminde bir sistem ortaya attı. Tepelerin üzerine heyetmiş kulelerden bir ağ oluşturuldu ve her kulenin üzerinde 49 değişik konuma ayarlanabilen iki uzun kola sahip bir makine vardı. Her konum bir harfe veya bir rakama karşılık geliyordu. Bu sistem çok başarılı oldu. 19. asrın ortalarında Fransa’daki kule ağı takriben olarak 4828 kilometreydi.

1830 senesinde AMERİKA BİRLEŞİK DEVLETLERİ’li Joseph Henry (1797-1878), elektrik akımını teller aracılığıyla uzaklara taşıyıp, oradaki bir zili çalıştırdı. Zil bir elektromıknatısa bağlıydı. Bu elektrikli telgrafın doğuşuydu.

1832 senesinde AMERİKA BİRLEŞİK DEVLETLERİ’li ressam Samuel Morse, bir yolculuk esnasında kendisine elektro mıknatıstan söz eden bir yolcuyla tanışmıştı. Telgraf üstünde zati çalışmaları olan Morse, bu sefer elektro mıknatıslı telgraf için çalışmaya başladı.

1835 seneninde,Samuel Morse ilk elektromıknatıslı telgrafını yaptı. O telgrafta bulunan elektromıknatısa başlı bir kalem vardı. Bu kalem kâğıt bir şerit üzerine elektro mıknatıstan aldığı hareketle zig zag çizgiler çiziyordu. Bu sistem pek başarılı değildi.

Daha sonra Morse ve yardımcısı Vail bunu geliştirdiler. Nokta ve çizgilerden oluşan bir kodlama sistemi ortaya çıkardılar. Bu kodlama sistemi, daha sonra tüm dünyada kabul gören Mors alfabesiydi

O senelerde telgraf en popüler iletişim aracı oldu. İlk telgraf hattı ise 1843 senesinde Washington, D.C. ile Baltimore, Maryland arasına çekildi.

 

 

Telefonun İcadı (Alexander Graham BELL)


XIX. yüzyılın son çeyreğinde Morse telgrafı standart araçları, kuralları ve uzmanlarıyla tam örgütlenmiş bir kamu hizmeti durumuna gelmişti. Ve sayısız araştırmacılar daha da geliştirmek için harıl harıl çalışmaktaydılar. Çabaları özellikle iki yön izlemekteydi: En kısa zamanda masrafları karşılayacak azami hızı ulaşımda sağlamak; bir de Morse alfabesini bir yana bırakıp mesajları normal yazıyla alabilmek…

Birincisini duplex (çift taraflı haberleşme) tekniğiyle yani her iki yönden birden mesaj göndermek yoluyla sağladılar. Bu güzel icat iki kişinin eseri oldu: Wheatstone (1852) ve Amerikalı Stearns (1868). Ünlü Thomas Edison da bunu 1871′de guadruplex sistem haline soktu.

İkinci sorun için ilk çözüm bulan İngiliz Davit Hughes (1831-1900) oldu.1855′te alfabenin harflerine karşılık olan bir klavye teklif etti. Ama yine de en köklü çözüm yolunu basit bir telgraf teknisyeni olan Fransız Emile Baudot (1845-1903) gösterdi. 1874′te karma bir yol Hughes ile şirketinin kullandığı Morse makinelerinin birleştirilmesini teklif etti. Ve bunu gerçekleştirmeyi başardı. Böylece yazılı bir telgraf meydana getirmekle kalmadı, birkaç mesajı (5-6 taneyi) birden gönderme imkânını da sağlamış oldu.

Açıkgöz bir adam olan Baudot, icadının beratını almaya ve makinesini P.T.T.’ye kabul ettirmeyi başardı. Bunun kendisine paraca bir tatmin sağladığı söylenemezse de adının Morse’unki gibi gelecek kuşaklara bir cins isim olarak kaldığını görmek kıvancına erişti.

Telefon Baudot’nun ilk denenmesi sırasında icat edildi.

Bu icadın da uzun bir geçmişi olmuştur. İlkini, sicimi: telefonu (Hooke) bir yana bırakalım; 1782′de sesleri 800 m. uzağa götürmeyi deneyen Papaz Dom Gauthey’i de anıp geçtikten sonra, bu alanda ciddi ilk çalışmayı yapmış olan Amerikalı Charles Page’a (1812-1873) gelelim. Page yumuşak demir parçacıklarını hızla mıknatıslamak ve mıknatıslığını gidermek yoluyla sesleri almayı başarmıştı. Meslektaşı Cenevreli fizikçi Auguste de la Rive (1801-1873) bunu geliştirdi ve işi, telefonun gerçek ön-icatçısı olarak sayacağımız Alman fizikçi Philipp Reiss (1801-1873) ele aldı .

 

Reiss makinesi sesin titrediği bir zardı ve bu titremeler elektrik devresini kapatmaktaydı.

Reiss, uluslararası üne sahip bir bilgin değildi. Öyle ki, çalışmaları kendini aynı çalışmalara vermiş olan Amerikalı profesörün kulağına rastlantıyla çalındı. Bu bir diksiyon profesörünün oğlu olup 3 Mart 1847′de Edinburg’da doğan Graham Bell idi. Kendisi de babası gibi fonetikle konuşma mekanizması ve sağır dilsizlerle ilgilenmişti. Bu alandaki incelemeleri sırasında Holmholtz’un “İşitme Duyusu Açısından Müziğin Fizyolojik Teorisi” (1863) adlı eserinden, elektromıknatısın etkilediği bir diyapazon aracılığıyla nasıl sesler elde edilebileceği hakkında fikir edinmiş ve elektrik konusunda incelemeler yapmaya başlamıştı.

1872′de A.B.D.’ye göç eden ve Boston Üniversitesine ses fizyolojisi profesörü olarak atanan Bell, sağırlarla ilgili projelerini bir yana atmış değildi; hatta bir sağır kadınla evlenmişti. O kadar ki, 1875′te bir telgraf maniplesi aracılığıyla bir diyapazonu onlar için titreştirmişti. Günün birinde diyapazonun yerine mıknatıslı maden parçaları kullandı ve bunlardan birinin kuru bir ses çıkararak elektromıknatısa gidip yapıştığını gözlemledi. Ani bir esinlemeyle irkildi. Maden parçacıklarının yerine bir zar yerleştirdi ve zarı titreşimlerine göre direnci değişen bir elektrik devresine bağladı. Sonra telin öbür ucunda çalışmakta olan asistanına seslendi: “Bay Watson, gelin! size ihtiyacım var.” Watson şaşkın ve ürkek bir tavırla koşup geldi: Patronunun sesini telefondan duymuştu.

Bu olay 10 Mart 1876′da olmuştu. O zamanlar ilim adamları bu icadı Amerika’nın en olağanüstü buluşu olarak nitelemekteydiler, ama o haliyle çok olduğu da bir gerçekti. Bir elektrik jeneratörüyle çalışmıyordu. Elektrik akımını yaratan, vericideki manyetik alanın değişimleriydi ve bu telden geçerek alıcıdaki elektromıknatısı harekete getiriyordu. Bu durumda 10-12 metreyi aşamazdı. Aygıtı ilk geliştiren Edison oldu (1876). Vericiye bir pil bağlayarak gücünü artırdı. 1878′ de Hugnes mikrofon’u icat etti ve böylece zarların titreşimleri sonucu elde edilen sesleri büyük oranda yükseltmek mümkün oldu.

Böylesine olağanüstü bir buluş, sözgelişi, New York’ta iken Boston’daki arkadaşının sesini duymak görülmemiş bir heyecan yarattı; olaylara, kıskançlıklara, kinlere ve davalara konu oldu. ilk davayı açan Amerikalı değerli teknisyen Elisha Gray (1835-1901) idi. içine kapanık bir araştırmacı olan Gray telefonu Graham Bell’le aynı zamanda bulmuş, ama ne yazık ki beratını ondan iki saat sonra istemişti. Bu 120 dakikalık gecikme mahkemelerin, haklarını reddetmesi için yetti. Graham Bell’in, icadını telgraf şirketi Western Union’a teklif edip (1877) reddedilmesinden sonra kurulan Bell Telephone Şirketi aleyhine; sözde başka mucitler, geliştiriciler ve rakipler tarafından bir yığın davalar açılmaya başlanmış, bir yandan da berat meseleleri çevresinde tatsız didişmeler ve açgözlü çekişmeler almış yürümüştü.

Bütün davalar art arda gerçek mucidin lehine sona ermekteydi. Telefon da bir yandan durmadan yayılmakta, teller şehirlerden şehirlere uzanmaktaydı. 1880 yılında Amerika’nın 35 eyaleti telefon santralına kavuşmuş ve 70.000 abone kaydetmişti. Bell 4 Ağustos 1922′de Halifax’da öldüğünde A.B.D. ve Kanada’daki 17 milyon abonelik şebekede ulaşım bir dakika durduruldu.

1876′da telefonun icadı bunca hayranlık dolu bir şaşkınlık yarattıktan sonra fonografın etkisi ne oldu, bir gözünüzün önüne getirin. Oysa bu konu da ani olarak patlak vermemiş, çalışmalar az çok kulaktan kulağa duyulmuştu. Bilim adamları uzunca bir süreden beri uğraşmaktaydılar; hatta 1857′de yarı yola varmışlardı bile. O yıl mütevazı bir basın musahhihi olan Fransız Edouard-Leon Scott (1817-1879), gerçek bir kaydedici fonograf imal etti. Bu, altında bir silindirin döndüğü madeni bir sivri uç ve buna bağlı bir zardan oluşmuştu. Bu zarın önünde konuşulunca ya da şarkı söylenince sesler sivri madeni uç aracılığıyla silindirin üzerinde titreşimli izlet bırakıyordu.

Bu kaydetmenin tersinin olabileceği yani sivri ucu bu izlerden bir daha geçirmek yoluyla söz ya da müziği yeniden meydana getirmek bambaşka bir alandı elbet. Ve kolay kolay kimsenin aklına gelecek şey de değildi. Bunu ilk düşünen Charles Cros (1842-1888) adında bir Fransız oldu. Cros şair, mizahçı, hem de bilim adamıydı. Bir yandan şiirler yazıyor, bir yandan da teorik olarak renkli fotoğraf, gezegenlerarası ulaşım ve fonograf tasarlıyordu. Tasarıları gerçekleşti ve 1877′de Bilimler Akademisine, “paleophone” adını verdiği gerçekte bir fonograf olan bir aletin planını sundu.

Edison’un bu çalışmadan haberi oldu mu? Yoksa yalnızca bir rastlantı sonucu olarak mı bilmiyoruz; tıpatıp aynı ilkelere dayanan makinesi için berat istedi. Edison’u bu makinenin önünde çocukça bir şarkı olan “Mary had a little lamb -Mary’nin minik bir kuzusu var” şarkısını söylerken görenler, makinenin az sonra hımhım bir sesle bunu tekrarladığını duydular.

1878′in fonografı bir oyuncaktı, ama inanılmaz bir gelişme gösterdi ve günümüzün elektrofon ve mikrosiyon plaklarına bir yığın yeni buluş ve icatlara yol açtı…

Telefon nasıl çalışır?
 Bir elektrik devresi üzerinden bir telefon konuşmasının yapılması sırasında meydana gelen olaylar şöylece sıralanabilir:

1. Ses enerjisi mekanik enerjiye dönüşür.
2. Mekanik enerji elektrik enerjisine dönüşür.
3. Elektrik enerjisi nakledilir.
4. Karşı tarafta elektrik enerjisi manyetik enerjiye dönüşür.
5. Manyetik enerji mekanik enerjiye dönüşür.
6. Mekanik enerji ses enerjisine dönüşür.

Elektrik titreşimlerinin iletkenlerdeki yayılma hızı esas titreşimlerinin havadaki yayılma hızından birkaç yüz bin kere daha fazla olduğundan (200-300 bin km/sn mertebesinde) telefon ile konuşanlar, aradaki uzaklığa rağmen, karşı karşıya bulunuyorlarmış hissine sahiptirler. Telefon sistemi üç ana görev yapar. İki abone arasında konuşma irtibatını sağlar ve aboneler arasında çağırma, meşgul çevirme, ses sinyalleri üretir. Otomatik olmayan manyetolu telefonlarda bu işlemler elle yapılır.

Bir telefon aletinde bulunan belli başlı parçalar şunlardır:
1. Ses alıcı (mikrofon),
2. Mikrofon akım kaynağı,
3. Ses verici (kulaklık),
4. Çağırma ve çağrılma düzenleri,
5. Devre açıp kapayıcılar, anahtarlar,
6. Çağırma kadranı.

Manuel ve otomatik santrallara bağlı telefon aletleri birbirinden farklıdır. Herbirinde yukardaki parçaların bazıları bulunur. Telefonun ahizesi sesi elektrik enerjisine ve elektrik enerjisini de sese çevirir. Otomatik telefon cihazında ahize kaldırıldığında devreyi açan bir anahtar ve ön tarafta numaratörü mevcuttur. Telefon ahizesi kaldırılınca telefonla santral arasında elektrik devresi kurulur. Ahizeden ton sesi duyulur. Numaratörden, mesela 6 rakamı çevrilince elektrik devresi altı defa açılıp kapanmış olur. Elektrik devresindeki açılıp kapanmalar sinyal olarak santralda devreler vasıtasıyle sayılır.

Muhaberenin konuşma şeklinde olması şart değildir. Lokal santrallara konulan bilgisayarlar gönderilen sinyal cinsine göre seçim yaparak dağıtımı analog telefon, sayısal telefon, faksimile, teleks, televizyon bilgi işlem şekillerinde terminallere ulaştırır. Böylece telefon konuşmaları yanında televizyon, faksimil resim ve yazı, teleks, bilgisayar işlemleri de çok süratli ve kaliteli olarak yürütülür.

Muhabere hatları: Muhabere (haberleşme) imkanları çok çeşitlidir. Bunlar:

1. İki telli analog radyo sinyal hattı (1 konuşma).
2. Anolog radyo röle link hattı (30 konuşma).
3. Sayısal radyo röle link hattı (1920 konuşma).
4. Çok kollu koaksiyel kablo hattı (7680 konuşma).
5. Fiberoptik kablo hattı (10.000 konuşma ve üstü).
6. Muhabere uydular hattı (20.000 konuşma).

İki telli konuşma devreleri uzak mesafelerde kayıplar çok arttığı ve kanal sayısı sınırlı olduğu için şehir içi dağıtım sistemi dışında kullanılmaz. Muhabere sistemleri radyo yayınlarından istifadeyle kapasite ve kalite yönünden çok gelişmiştir. Telefon konuşmaları hem doğrudan analog sinyal olarak hem de bu analog sinyalin sayısal sinyal haline çevrilmesinden sonra yayınlanarak yapılabilmektedir. Analog sinyal de yankı problemi ve sinyal gürültü seviyesi yüksek olduğu için terk edilmiş sayısal sinyal sistemine geçilmiştir.

Sayısal sinyal sistemlerinde, analog sinyal dilimlere bölünerek düzgün palslara ayrılır. Bu palslar daha sonra kodlanarak verici anteninden ‘0′, ‘1′ sayısal yayın olarak gönderilir. Kodlanma işlemi her konuşma için ayrı ayrı yapılabildiği için bir antenden aynı anda binlerce sayıda konuşma palslar halinde yayınlanabilir. Alıcı telefon, istasyondan alınan bu binlerce yayın tekrar kod çözücüde çözümlenerek, odyo sinyal haline çevrilerek santral mantık devresinden geçerek abonelere ulaşır. Kodlanmış palslar antenden yayınlanabildiği gibi koaksiyel kablolardan da gönderilebilir. Koaksiyel kablolarda kayıplar çok azalır. Koaksiyel kablo yerine bundan daha süratli yüksek kapasiteli ve kayıp oranı çok düşük optik fiber kablolar da kullanılabilir. Optik fiber sisteminde kodlanmış sayısal sinyaller optik sinyallere çevrilerek gönderilir. Karşı santralde optik sinyaller önce elektronik sinyallere daha sonra da odyo analog sinyale çevrilerek lokal santral mantık devresinden abonelere ulaştırılır.

İki telli muhabere sisteminde aynı anda bir konuşma yapılır. Halbuki pals kod modüleli sayısal radyo link muhabere sisteminde 30 kanal mevcuttur. Koaks kablolu sayısal radyo link muhabere sistemiyse en az saniyede 30 megabit bilgi gönderme kapasitesine sahip olup, 1920 kanallıdır. 1985 senesinde F. Almanya’da hizmete girmiş olan böyle bir sistem saniyede 565 mbit kapasiteye; bir başka ifadeyle aynı anda 7680 konuşma veya bilgi aktarmaya müsaittir. Fiberoptik sistemler 140 mbit/saniye ve daha yukarı kapasitede görev yapmaktadır. Fiberoptik muhabere sistemi kapasite yüksekliği, montaj kolaylığı, bakım istememesi, yüksek kaliteli bilgi göndermesiyle mevcut sistemlerin en mükemmelidir.

Özet olarak telefon santrallarının isimleri şunlardır: Elektromekanik telefon santralı, elektronik telefon santralı, otomatik telefon santralı, şehirlerarası telefon santralı, transit telefon santralı, yarıelektronik telefon santralı, yarıotomatik telefon santralı, mahalli (yerel) telefon santralı… olmak üzere çeşitleri vardır (1994).

Telefonun tatbikatta sağladığı en büyük fayda muhaberenin süratli bir şekilde yapılmasıdır. Fiberoptik, koaksiyel kablo ve elektromanyetik yollarla uydulardan yansıtılarak yapılan telefon görüşmeleri dünyanın her köşesini birbirine bağlamıştır. Telefon sistemlerinin kanal kapasiteleri her geçen gün artmaktadır. Kanal sayısında artışlar telefonu daha da pratik bir hale sokmaktadır. Telekomünikasyon arasındaki önemli gelişmelerden biri de, telsiz telefonun ortaya çıkmasıdır. Kısa dalga radyo alıcı-vericilerin normal telefon sistemine bağlamasıyla hareket halinde telefonla konuşma imkanı ortaya çıkmıştır. Bu sistemle bölgeler arası kesintisiz bağlantı olduğu gibi, çok uzun menzilli yolculuklar yapan bile istediği yeri anında arayabilir.



Telefonun Tarihi-İcadı

Yüzyıllar boyunca insanlar uzak yerlerle haberleşmeyi sağlayacak işaretler gönderme yollarını aradılar. Mesaj iletmek için başvurulan ilk yöntemler, açık havada yakılan ateşler ve parlayan aynalardı. Fransız Claude Chappe 1793'te icat ettiği mesaj iletme makinesine, "uzaktan yazan" anlamında "telgraf" adını verdi. Bu aygıtın işleyişi, kule tepesine takılmış hareketli kolların kullanılmasıyla oluşturulan işaretler yardımıyla rakam ve harfleri iletmeye dayanıyordu.

Sonraki 40 yıl içinde elektrikli telgraf geliştirildi ve 1876'da Alexander Graham Bell, ilk kez konuşmaları teller aracılığıyla iletmeyi sağlayan telefonu icat etti. Sağırlarla ilgili çalışmaları, Bell'i seslerin havadaki titreşimlerle nasıl oluştuğunu merak etmeye yöneltmiş, "armonik telgraf" adı verilen bir düzenek üstünde çalışırken, elektrik akımının konuşma sırasında oluşan titreşimleri andıracak biçimde değiştirilebileceğini bulmuştu. Telefonla ilgili çalışmalarının dayandığı ilke de buydu.

Türkiye'de ilk telefon 1908 senesinde uygulanmaya başlandı. Kadıköy ve Beyoğlu santralleri 1911 senesinde hizmete açıldı. İlk otomatik telefon santralı 1926 senesinde Ankara'da kuruldu. Ardından diğer il merkezlerinde de telefon santralları kurulmaya başlandı.

 

CW Signals (continuous wave)

A fundamental and time-honoured way to transmit information is to turn the transmitter on and off. This can be done by a Morse key (a switch). With the key down, the transmitter is on, with the key up the transmitter is off. The dits and dahs (the dots and dashes) of the Morse code can be sent by careful manipulation of the key. Morse code

     

The term CW comes from the constant-amplitude signal transmitted with the key down, compared to damped waves - waves which changed in amplitude - as generated by spark-transmitters in the early days of radio communication and now totally obselete. The term CW can be considered as synonymous with Morse code transmission.

 

 

 

 

The "Atlantic" Wireless Telegraphy Outfit 2-part device, each unit mounted on wooden base, with

 

 

 

 

The "Atlantic" Wireless Telegraphy Outfit
2-part device, each unit mounted on wooden base, with lockable covers. 1) Spark transmitter, with battery, condenser, induction coil, Morse key, spark gap and aerial. – And: 2) Receiver, with bell relay, self-tapping coherer, battery and aerial. Designed for connection to a Morse printer. – An excellent copy, with application as a physical demonstration or exhibition model.

HOW TO BUILD A SIMPLE WIRELESS TELEGRAPH SET
 

BACKGROUND AND HISTORY OF TELEGRAPH AND WIRELESS TELEGRAPH:
 

Ever since the beginnings of time, people have been trying to communicate over distances greater than the human voice could reach. Early attempts included the use of smoke signals, signal fires, waving flags, and the moving arms of semaphores. Mirrors were also used to flash the image of the sun to distant observers.

After the discovery of electricity, wires were stretched from one point to another and an electric current was either allowed to flow through the wires or broken by a switch called a telegraph key. The electric current was first used to make marks on a paper tape and later, it was used activate a "sounder" which made clicking sounds. The short and long times between the clicks could be decoded into letters from the alphabet. This type of telegraph was called land-line telegraph because the wires crossed the land and used the ground as part of the electric circuit.
 

This revolutionary discovery allowed people to communicate instantly over distances that had required days or weeks for horse or train-carried messages. Telegraph stations were set up along railroads first because the right-of-way had already been cleared and it was easy to set up poles to carry the telegraph wires. Railroad dispatchers sent messages via telegraph to control the movement of trains and the wires also began to carry messages telling of news events and business transactions. It has been said that the "electric telegraph" was the most significant invention of the 19th century. At the very end of the 19th century, it became possible to communicate by telegraph without using wires. This 'wireless' telegraph system paved the way for all of today's complex wireless communications systems.
 

HOW WIRELESS TELEGRAPH WORKS:
 

Near the end of the 19th century, it was discovered that an electric spark sent out electrical energy which travelled through the air without wires and could be detected at a distant point. This discovery made it possible to communicate without wires.
 

HOW TO BUILD A SIMPLE WIRELESS TELEGRAPH SET:
 

The simplest wireless telegraph set consists of a means of generating and controlling a spark which sends out radio waves into the air. This is called a transmitter. A complete wireless telegraph set also requires a receiver or detector to detect the radio waves.
 

HOW TO BUILD A SIMPLE WIRELESS TELEGRAPH TRANSMITTER:
 

Probably the simplest way to generate and control a spark is to use a switch (called a telegraph key) to turn on and off an electromagnetic buzzer which generates sparks.
The simplest way to receive or detect the radio waves generated by the buzzer is to use an AM radio tuned to a place on the dial where there are no other stations.
 

Here is the simple wireless transmitter which is basically an electrical circuit consisting of 3 parts, all hooked together by wires.

A BATTERY supplies the electricity or voltage.
A KEY is used to complete or break the circuit.
A BUZZER is used to generate the sparks and therefore the radio waves.
(NOTE: This MUST be a buzzer that uses an electromagnet to pull on contacts and make sparks, It must NOT be an electronic piezo-electric buzzer. Electromagnetic buzzers are being replaced by piezo-electric buzzers in most stores so some suggestions about places to find electromagnetic buzzers are offered below.)

The circuit is shown below: (The lines indicate the wires and the arrowheads show the path of the electrical current as it flows through the wires.)

 

 

     !--->---->---->------ BATTERY ---->---->---->-----!
     !              (Supplies the voltage)             !
    KEY                                              BUZZER    
    (Completes or breaks                          (Generates sparks
     the electric circuit)                         & radio waves)
     !                                                 !
     !---<----<----<----<----<----<----<----<----<-----!

The WIRES can be virtually any kind of electric wire with the insulation removed from the ends where the connections are made.
The BATTERY can be flashlight or lantern batteries generating about 4-6-Volts.
 

The KEY can be any electric switch or a simple piece of metal which can be bent down to make an electrical contact.
 

The BUZZER can be an old style door buzzer which used to be sold in hardware stores. These old buzzers have now has been replaced in most stores by electronic buzzers that do not make any sparks. They will not work. Here are some other ways to make or buy an electromagnetic buzzer.
 

1. You can make a buzzer by removing the bell from an old style doorbell (which is also becoming a hard thing to find).
 

2. Although most of the old-time electromagnetic buzzers have been replaced with electronic circuits that will not generate any sparks and will not work in this project, you may be able to still find an electromagnetic buzzer in special science supply companies. Here is one that is current as of 2007:
 

HobbyTron.com, 1053 South 1675 West, Orem, UT 84058 (800) 494-1778: www.hobbytron.com/ElectricityKits.html Catalog number: JA-02014: Electric Bell and Buzzer Kit: $ 7.95
 

3. Since a buzzer is just an electromagnet which breaks the circuit which is activating it as soon as it is activated and then makes it again and again, you can make your own buzzer by winding about 100-200 turns of wire around a nail and arranging it so that activating this electromagnet pulls on an armature which opens an electrical contact and breaks the circuit to the electromagnet. As soon as the circuit is broken, a spring returns the armiture to it's original position and the circuit is made again. This cycle of break-the-circuit and make-the-circuit continues and makes the armature vibrate or buzz for as long as a voltage is applied. The electric contact makes sparks as it makes and breaks the circuit. Here is a diagram and some photos showing one way to make a buzzer.
 

ELECTRICAL DIAGRAM OF A WIRELESS SPARK TRANSMITER WITH "HOMEMADE" BUZZER:
 

 
                                          BUZZER
                                     (Generates Sparks
                                       & Radio Waves)

     !--->----->---->---->---->-------@  Sparking contact on top. (A Nail)
     !                              ~~ \~~   {~SPARKS~}
     !                                   \
     !                                     \    Moveable contact held up by 
     !                                       \    its own springiness and  
     !                                         \  Pulled down by the coil.
     !                                    !------ 
    KEY                                   !
    (Completes or breaks       Coil of 100-200 turns of
     the electric circuit)      INSULATED Wire Wrapped 
     !                           around an IRON nail
     !                                       !
     !---<----<---- BATTERY ---<----<-----<--!
            (Supplies the voltage)

PHOTOS OF A HOMEMADE BUZZER and WIRELESS SPARK TRANSMITER:
 

Closeup view of the homemade buzzer. When electricity is applied to the two wires, the coil around the nail is activated and it pulls DOWN the metal plate and breaks the circuit {producing a spark}. With the circuit broken, the metal plate springs back UP and makes the circuit again, causing the coil to pull it down again and so on. It moves up and down quickly and produces sparks at it's contacts.
 

You may have to carefully adjust the metal piece so that it is close enough to the coil to be pulled down reliably and the location of the contact in order to get the buzzer to buzz reliably.


 

This picture shows the complete wireless spark transmitter with the key, battery, and buzzer.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

    

 

 

Elektronik

Radyo Vericileri

Frekans

Radar

 

Hiçbir yazı/ resim  izinsiz olarak kullanılamaz!!  Telif hakları uyarınca bu bir suçtur..! Tüm hakları Çetin BAL' a aittir. Kaynak gösterilmek şartıyla  siteden alıntı yapılabilir.

 © 1998 Cetin BAL - GSM: +90  05366063183 - Turkiye / Denizli